دكتر محمد فریدی، استاد دانشگاه و كارشناس محیط زیست، در گفتوگو با برنامه «ایران امروز» هشدار داد توسعهای كه به بهای تخریب جنگلها و منابع طبیعی انجام شود، در نهایت به زیان دولت و مردم تمام خواهد شد.
وی با تأكید بر ضرورت پایبندی جدی به پیوستهای زیستمحیطی، «توسعه پایدار» را تنها مسیر واقعی پیشرفت كشور دانست.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی رادیو ایران دكتر محمد فریدی، استاد دانشگاه و كارشناس محیط زیست، در گفتوگو با برنامه «ایران امروز» با تأكید بر ضرورت تغییر ادراك دولتها نسبت به محیط زیست، تصریح كرد كه توسعه واقعی زمانی محقق میشود كه حفظ منابع طبیعی در مركز تصمیمگیریهای كلان قرار گیرد.
وی با طرح مثالی ساده گفت: ممكن است امروز تصمیم بگیریم برای كوتاهتر شدن مسیر و تسهیل رفتوآمد، جاده یا اتوبانی از دل جنگل عبور دهیم و این اقدام را نشانهای از توسعه بدانیم؛ یا در یك منطقه حفاظتشده و پارك ملی به كشف معدن برسیم و با این استدلال كه اشتغال و ثروت ایجاد میكند، به بهرهبرداری از آن اقدام كنیم. اما این نگاه، تنها ظاهر ماجرا را میبیند.
این كارشناس محیط زیست افزود: عبور جاده از دل جنگل به معنای نابودی كیلومترها از منابع طبیعی ارزشمندی است كه نقش حیاتی در تولید اكسیژن، حفظ خاك، تغذیه آبهای زیرزمینی، تصفیه هوا و جذب كربن ناشی از سوختهای فسیلی دارند. جنگلهایی مانند جنگلهای هیركانی كه بهدرستی از آنها بهعنوان «ریههای ایران» یاد میشود، در چنین پروژههایی بیشترین آسیب را متحمل میشوند.
دكتر فریدی تأكید كرد: اگر دولت همه این خسارتها را به زبان ریال محاسبه كند، متوجه خواهد شد كه نهتنها سودی نكرده، بلكه در مجموع متضرر شده است. از این رو، توسعهای موفق است كه با حفظ محیط زیست همراه باشد؛ مفهومی كه در ادبیات علمی از آن با عنوان «توسعه پایدار» یاد میشود. توسعه پایدار یعنی پیشرفتی كه آینده را قربانی حال نكند.
وی خاطرنشان كرد: یكی از پیامدهای مغفولمانده اجرای پروژههای عمرانی در دل جنگلها، افزایش تردد انسانی و در نتیجه بالا رفتن احتمال آتشسوزیهای طبیعی و انسانی است؛ مسئلهای كه آسیبهای آن در بلندمدت بسیار پرهزینهتر از منافع كوتاهمدت پروژههاست.
در ادامه این گفتوگو، مجری برنامه با اشاره به ضرورت آموزش مدیران پرسید آیا تصمیمگیران نیز به پیوستهای آموزشی زیستمحیطی نیاز دارند؟
دكتر فریدی در پاسخ گفت: خوشبختانه امروز در پروژههای بزرگ عمرانی، از سد و اتوبان گرفته تا طرحهای كلان، وجود پیوست زیستمحیطی الزامی است و تا زمانی كه این پیوست به تصویب سازمان حفاظت محیط زیست نرسد، پروژه تصویب نمیشود.
وی در عین حال هشدار داد: مسئله اصلی، میزان تعهد به اجرای این پیوستهاست. گاه فشارهای محلی و نگاههای كوتاهمدت باعث میشود پروژهای كه در ظاهر به نفع مردم تلقی میشود، در نهایت به زیان همان مردم تمام شود. اگر واقعاً پیشرفت، رفاه و تعالی مردم مدنظر است، راهی جز پایبندی جدی به حفظ محیط زیست و اصول توسعه پایدار وجود ندارد
