شاهنامه فردوسی گرچه به زبان فارسی سروده شده و خاستگاهش ایران و فرهنگ ایرانی‌ست اما این كتاب اثری جهانی و انسانی و مفاهیم و پندهای نهفته در آن دوای درد جامعه بشری است جامعه‌ای كه در مادیات، منفعت‌طلبی، سود گرفتار شده و هر روز از فرهیختگی و فرزانگی دور می‌شود.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی رادیو ایران،محمدجعفر محمدزاده پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی در برنامه پارسی‌گویان در این باره بیشتر صحبت كرده است..

برای نخستین بار بین سال های 620 تا 626 شاهنامه فردوسی به وسیله فتح‌ابن‌علی‌بنداری اصفهانی به زبان عربی ترجمه شد و از آن زمان این كتاب ارزشمند به جهان عرب شناسایی و معرفی گردید.

پیش از شاهنامه فردوسی از زبان‌های پهلوی داستان‌های ملی ایرانی به عربی و در پاره‌ای از موارد به شعر نیز تبدیل شده بود.