«قرار آسمانی» روایت وحدت معنوی ایران
حامد نجمالهدی، گوینده برنامه «قرار آسمانی» رادیو ایران، با تأكید بر صداقت در اجرا و همدلی با حال و هوای روزهداران گفت تلاش میكند در لحظه افطار نه سخنران، بلكه همراه شنوندگانی باشد كه در آرامش غروب رمضان، به دنبال تكیهگاهی معنوی هستند.
به گزارش خبرنگار فرهنگ و هنر باشگاه خبرنگاران توانا؛ نجمالهدی درباره چگونگی انتقال حس و فضای معنوی ماه رمضان در اجرا بیان كرد: «برای من، انتقال حس ماه رمضان بیش از هر چیز به صداقت در اجرا برمیگردد. اگر خود گوینده در فضای تأمل و خودسازی این ماه قرار نگیرد، صدا نمیتواند حامل آن معنا باشد. پیش از هر برنامه سعی میكنم با حالوهوای روزه، با مفهوم صبر و انتظارِ لحظه افطار همدل شوم تا لحن و بیانم طبیعی و باورپذیر باشد.»
وی ادامه داد: «در اجرا به ریتم كلمات، مكثها و حتی سكوتها توجه میكنم. افطار لحظه شتاب نیست؛ لحظه آرامش و تمركز است. تلاش میكنم صدا تكیهگاهی باشد برای شنوندهای كه شاید خسته از یك روز كاری، در مسیر خانه یا كنار سفرهای ساده نشسته است. آنچه اهمیت دارد ایجاد حس همراهی است؛ نه سخنرانی، بلكه همنشینی.»
نجمالهدی درباره اینكه كدام بخش از برنامه را جذابترین یا تأثیرگذارترین برای مخاطب میدانید و چرا؟ بیان كرد: برای من، بخش مربوط به مناجاتهای شهرها و استانهای مختلف ایران بسیار دلنشین و تأثیرگذار است. در این بخش، با آداب و رسوم مردم در نقاط گوناگون كشور آشنا میشویم؛ با صداهایی كه شاید كمتر شنیده شدهاند اما ریشه در سنتهای عمیق معنوی دارند.
وی توضیح داد: وقتی مناجاتی از جنوب، نوایی از خراسان یا آیینی از آذربایجان پخش میشود، احساس میكنم ایران با همه تنوع فرهنگیاش، در یك لحظه مشترك به آسمان متصل میشود. این بخش برای من یادآور وحدت در عین گوناگونی است؛ اینكه هر منطقه با زبان و موسیقی خود خدا را صدا میزند، اما مقصد یكی است. این پیوند فرهنگی و معنوی، برایم بسیار جذاب و اثرگذار است.
این گوینده درباره اینكه چه تجربه یا نكتهای از اجرای این برنامهها در ماه رمضان برای شما به یادماندنی بوده است؟ گفت: آنچه امسال بیش از هر چیز برای من ماندگار شده، پرداختن به اسماءالله و تلاش برای پیوند دادن این نامها با زندگی فردی و اجتماعی ماست. صحبت درباره هر یك از نامهای پروردگار، تنها یك بحث نظری نیست؛ فرصتی است برای نگاه كردن به درون خودمان.وقتی درباره «الرحمن»، «الصبور» یا «الحلیم» سخن میگوییم، ناخواسته از خود میپرسیم سهم ما از این صفات چیست؟ آیا در رفتار فردیمان نشانی از این نامها دیده میشود؟ آیا میتوانیم اندكی از آن معنا را در روابط اجتماعیمان جاری كنیم؟
وی در پایان افزود: این تأمل جمعی درباره خودسازی درونی، برای من بسیار ارزشمند و بهیادماندنی است. احساس میكنم رمضان امسال، فقط یك اجرای رسانهای نیست؛ مسیری است برای تمرین بهتر شدن، هم در سطح فردی و هم در نگاه اجتماعی. همین تجربه، برای من از زیباترین دستاوردهای «قرار آسمانی» بوده است.