باید به جامعه روحیه داد باید به جامعه روحیه داد
اصغر سمسارزاده، هنرمندی كه بیش از نیمقرن از عمر خود را صرف هنرنمایی در رشتههای مختلف كرده است گفت: باید به جامعه روحیه داد، مردم به لبخند نیاز دارند.
به گزارش خبرگزاری صداوسیما، اصغر سمسارزاده، هنرمندی كه بیش از نیمقرن از عمر خود را صرف هنرنمایی در رشتههای مختلف از جمله تئاتر، سینما، تلویزیون، رادیو و دوبله كرده، از تاثیر هنر بر فرهنگ عامه و تعهد خود به ایجاد روحیه و لبخند در میان مردم سخن گفت.
وی گفت: ورودم به دنیای هنر به سال 1337، یعنی حدود 68 سال پیش، با تئاتر و تلویزیون آغاز شد. ماحصل این سالها، دویست تا سیصد نمایش و اجرای زنده بوده است. از آثار شاخص تئاتری و تلویزیونی میتوانم به «پهلوانان»، «آقای مربوطه»، «قصههای شاهنامه» و البته سریال ماندگار «مراد برقی» اشاره كنم. در حوزه
وی افزود: علاقه من به هنر و به ویژه بازیگری بر میگردد به دوران كودكی. من هر تابستان به اصفهان میرفتم و شبها با داییام، مرحوم رضا ارحام صدر كه تئاتر بازی میكرد، به تماشای تئاتر مینشستم. این تجربه در اصفهان، علاقه مرا به بازیگری شعلهور كرد. پس از آمدن به تهران، با زحمات هنرمندان بزرگی، چون نصرتالله وحدت، پرویز كاردان و بهزاد اشتیاقی مسیرم هموار شد. من قدردان زحمات پرویز كاردان هستم و مجموعه «آقای مربوطه» را اثری عجیبوغریبی میدانم كه در آن زمان، تهران را برای ساعتی خلوت میكرد.
وی درخصوص وضعیت كاری و كم كارشدن خود گفت: شرایط تغییر كرده و كارها كم شده است. علتش را نمیدانم تا ببینم چه میشود. فعالیتم عمدتاً محدود به رادیو به دلیل تعطیلی نسبی كارهای دیگر شده است. اخیراً كار سینمایی «ذوقمرگ» و همكاری با آقای مهدویان را داشتم.
این بازیگر گفت: با افزایش اوقات فراغت، اولویت زندگیام تغییر كرده است. من این فرصت را غنیمت شمردهام تا به امور خانواده بپردازم، به زن و بچهام میرسم، بچهها هیچوقت من را نمیدیدند، الان فرصتی دست داده كه بیشتر كنار خانواده باشم. حضور فیزیكی من در خانه، برای همسر، پسر و دخترم مایه دلگرمیشده است، موضوعی كه نشان میدهد موفقیتهای حرفهای در نهایت باید در كنار آرامش خانواده معنا یابد.
اصغر سمسارزاده، درباره دیگر تجربیات خود گفت: من تقریباً در تمام رشتههای مرتبط با صدا و بازیگری فعالیت داشتهام. علاوه بر اجرا در سینما، تلویزیون و تئاتر، سابقه كار در حوزه دوبله را نیز در كارنامه دارم. آخرین كار تئاتری من نمایش «دوستان بامحبت» به كارگردانی اسماعیل خلج بود كه روایتی از رفاقت قدیمی هنرمندان پس از درگذشت یكی از آنهاست. قبل از این، پروژهای در خانه سالمندان داشتم كه اكنون به پایان رسیده است.
وی افزود: از میان نقشهای بیشمار، دو شخصیت بیش از همه در خاطره جمعی مردم حك شدهاند. یكی مرادبرقی، این نقش در مجموعه «خانهبهدوش» به كارگردانی پرویز كاردان در سال 1352 شكل گرفت. این شخصیت چنان با من عجین شد كه شهرت من با این نام گره خورد و دریچهای برای ورودم به سینما، تلویزیون و دوبله شد. نقش اصغر ترقه نیز به دلیل واكنشهای عصبی این شخصیت، مورد توجه ویژه مردم قرار گرفت و از نظر من، شهرت گستردهام با این نقش رقم خورد. استقبال مردمی تا حدی بود كه اداره راهنمایی و رانندگی وقت، افسران خود را در روزهای پخش مجموعه این شخصیت مرخصی میداد؛ چون ترافیك خیابانها كم میشد.
وی دباره تدریس و انتقال مستقیم تجربه به نسل جدید و مهم ترین دستاورد فعالیتهای خود در حوزه فرهنگ عامه، هم گفت: تدریس، كار من نبوده و نخواهد بود، هرچند اگر كسی نیازمند انتقال تجربهام باشد، دریغ نخواهم كرد. من كلاسهای مفید آقای سمندریان را تحسین میكردم. خودم هنرمندی هستم كه در گذشته كارمند رسمی وزارت فرهنگ و هنر بودم و به فرهنگ كشور خدمت میكردم، اما نقطه عطف فعالیتهای اخیر من، تغییر رویكرد به سمت طنز پس از انقلاب است. آمدم در كار طنز و خنده چرا كه معتقدم مردم نیاز دارند كه لبخند بزنند و باید به مردم روحیه داد. همچنین افتخار میكنم كه 47 سال است در برنامه «صبح جمعه» رادیو ایران، یك پل ارتباطی با مردم برقرار میكنم. من تجربه كردهام كه چگونه مشكلات مطرحشده توسط مردم، با اجرای طنزآمیز تا حد 40 تا 50 درصد مرتفع میشود و این تأثیرگذاری اجتماعی، بزرگترین دستاوردم است.