مردم نیاز دارند كه لبخند بزنند/ مرادبرقی و اصغر ترقه مرا مشهور كرد مردم نیاز دارند كه لبخند بزنند/ مرادبرقی و اصغر ترقه مرا مشهور كرد
اصغر سمسارزاده، هنرمندی كه بیش از نیمقرن از عمر خود را صرف هنرنمایی در رشتههای مختلف از جمله تئاتر، سینما، تلویزیون، رادیو و دوبله كرده، از دلایل كمكاریهای اخیر، شیرینیهای ماندگارترین نقشها، تأثیر هنر بر فرهنگ عامه و تعهد خود به ایجاد روحیه و لبخند در مردم گفته است.
به گزارش ایسنا، سمسارزاده، در ابتدای صحبتهایش باتوجه به سابقه طولانی در عرصه بازیگری و دوبله، مروری بر مسیر حرفهایاش دارد.
«ورودم به دنیای هنر به سال 1337، یعنی حدود 68 سال پیش، با تئاتر و تلویزیون آغاز شد. ماحصل این سالها، دویست تا سیصد نمایش و اجرای زنده بوده است. از آثار شاخص تئاتری و تلویزیونی میتوانم به «پهلوانان»، «آقای مربوطه»، «قصههای شاهنامه» و البته سریال ماندگار «مراد برقی» اشاره كنم. در حوزه سینما، پیش از انقلاب اسلامی حدود 37 تا 38 فیلم در كارنامه دارم، اما پس از انقلاب زیاد كار سینمایی نكردم.»
او كه با روابط عمومی صداوسیما گفتوگو میكرد، در پاسخ به اینكه دلیل و ریشه علاقه شما به هنر به كجا بازمیگردد؟ چنین گفت: «علاقه من به هنر و به ویژه بازیگری برمیگردد به دوران كودكی. من هر تابستان به اصفهان میرفتم و شبها با داییام، مرحوم رضا ارحام صدر كه تئاتر بازی میكرد، به تماشای تئاتر مینشستم. این تجربه در اصفهان، علاقه مرا به بازیگری شعلهور كرد. پس از آمدن به تهران، با زحمات هنرمندان بزرگی چون نصرتالله وحدت، پرویز كاردان و بهزاد اشتیاقی مسیرم هموار شد. من قدردان زحمات پرویز كاردان هستم و سریال «آقای مربوطه» را اثری عجیبوغریبی میدانم كه در آن زمان، تهران را برای ساعتی خلوت میكرد.»
سمسارزاده درباره دلایل كمكارتر شدنش در این روزها، تصریح كرد: «شرایط تغییر كرده و كارها كم شده است. علتش را نمیدانم تا ببینم چه میشود. فعالیتم عمدتاً محدود به رادیو به دلیل تعطیلی نسبی كارهای دیگر شده است. اخیراً كار سینمایی «ذوقمرگ» و همكاری با آقای مهدویان را داشتم.»
با این حال این هنرمند فرصتها را غنیمت شمرده تا به مسائل شخصیتر بپردازد؛ در این زمینه اظهار كرد: با افزایش اوقات فراغت، اولویت زندگیام تغییر كرده است. من این فرصت را غنیمت شمردهام تا به امور خانواده بپردازم؛ به زن و بچهام میرسم؛ بچهها هیچوقت من را نمیدیدند، الان فرصتی دست داده كه بیشتر كنار خانواده باشم. حضور فیزیكی من در خانه، برای همسر، پسر و دخترم مایه دلگرمیشده است، موضوعی كه نشان میدهد موفقیتهای حرفهای در نهایت باید در كنار آرامش خانواده معنا یابد.
سمسارزاده درباره فعالیتهای هنریاش در این سالها یادآور شد: من تقریباً در تمام رشتههای مرتبط با صدا و بازیگری فعالیت داشتهام. علاوه بر اجرا در سینما، تلویزیون و تئاتر، سابقه كار در حوزه دوبله را نیز در كارنامه دارم. آخرین كار تئاتری من نمایش «دوستان بامحبت» به كارگردانی اسماعیل خلج بود كه روایتی از رفاقت قدیمی هنرمندان پس از درگذشت یكی از آنهاست. قبل از این، پروژهای در خانه سالمندان داشتم كه اكنون به پایان رسیده است.
او در پاسخ به اینكه «كدام یك از نقشهایی كه بازی كردهاید، بیشترین تأثیر را بر شهرت شما و ارتباطتان با مردم داشته است؟» گفت: از میان نقشهای بیشمار، دو شخصیت بیش از همه در خاطره جمعی مردم حك شدهاند. یكی مرادبرقی، این نقش در سریال «خانهبهدوش» به كارگردانی پرویز كاردان در سال 1352 شكل گرفت. این شخصیت چنان با من عجین شد كه شهرت من با این نام گره خورد و دریچهای برای ورودم به سینما، تلویزیون و دوبله شد. نقش اصغر ترقه نیز به دلیل واكنشهای عصبی این شخصیت، مورد توجه ویژه مردم قرار گرفت و از نظر من، شهرت گستردهام با این نقش رقم خورد. استقبال مردمی تا حدی بود كه اداره راهنمایی و رانندگی وقت، افسران خود را در روزهای پخش سریال این شخصیت مرخصی میداد؛ چون ترافیك خیابانها كم میشد.
اصغر سمسارزاده درباره تدریس و انتقال مستقیم تجربه به نسل جدید، گفت: تدریس، كار من نبوده و نخواهد بود، هرچند اگر كسی نیازمند انتقال تجربهام باشد، دریغ نخواهم كرد. من كلاسهای مفید آقای سمندریان را تحسین میكردم. خودم هنرمندی هستم كه در گذشته كارمند رسمی وزارت فرهنگ و هنر بودم و به فرهنگ كشور خدمت میكردم اما نقطه عطف فعالیتهای اخیر من، تغییر رویكرد به سمت طنز پس از انقلاب است. آمدم در كار طنز و خنده چرا كه معتقدم مردم نیاز دارند كه لبخند بزنند و باید به مردم روحیه داد. همچنین افتخار میكنم كه 47 سال است در برنامه «صبح جمعه» رادیو ایران، یك پل ارتباطی با مردم برقرار میكنم. من تجربه كردهام كه چگونه مشكلات مطرحشده توسط مردم، با اجرای طنزآمیز تا حد 40 تا 50 درصد مرتفع میشود و این تأثیرگذاری اجتماعی، بزرگترین دستاوردم است.