توصیه حجت‌الاسلام قرائتی برای داشتن "رادیو خنده"

رئیس ستاد اقامه نماز و مبلغ دینی با لحن شوخ خود توصیه‌هایی را برای بهتر شدن برنامه‌های رادیو داشت.

1399/02/08
|
13:13

حجت‌الاسلام محسن قرائنی را با برنامه "درس‌هایی از قرآن" می‌شناسیم. برنامه ای که پس از پیروزی انقلاب اسلامی به ترویج دین اسلام با زبانی ساده می‌پردازد. قرائتی در برنامه رادیو ایران به تهیه‌کنندگی حسین معصومی و اجرای خسروی گفت: بهترین کار، کار فرهنگی است به دلیل اینکه انبیا و و بزرگان و ائمه ما پیامبران ما، کارشان فرهنگی و ارشاد و هدایت بوده است. یکی از محورهای کلان صداوسیما هم کار فرهنگی است. در تفسیر قرآن گفته‌ام که با نوای استاد پرهیزکار که قاری و حافظ قرآن است، تلاوت می‌شد و من چکیده‌اش را می‌گفتم. این نواها بعدها کتابی به نام تفسیر نور، شد. این کتاب تقریباً 23 سال پیش، کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شد.

وی افزود: همان تفسیر که در رادیو گفته شد، چکیده‌اش به چندین زبان دنیا ترجمه شد و در صداوسیما و رادیو برون‌مرزی، به عنوان مثال 2 دقیقه از چکیده آن به 30 زبان دنیا ترجمه و با آن ترجمه پخش می‌شود. باید بدانیم هرکسی که به ما گوش می‌دهد، گوش مردم امانت در اختیار ما است. قلب و عمر مردم امانت است. باید سعی کنیم که چیز مفید بگوییم. نمی‌گویم سخنرانی فقط مفید است. اینکه در آن رشد باشد. یعنی دانستنش مفید باشد و ندانستنش ضرر وارد کند.

قرائتی خاطرنشان کرد: الان آموزش‌های عمومی زیادی داریم. مثلاً یک مثال ساده بگویم. ما اگر سبزی بخریم، 4 بار پول گل‌کشی می‌دهیم. از زمین به میدان و از میدان به محله و از محله به خانه می‌آید و بعد سبزی را پاک می‌کنیم، گل‌هایش را شهرداری می‌برد به بیابان. واقعاً در یک کیلو سبزی، 4 بار پول گل‌کشی می‌دهیم. اینکه در زندگی چطور از قلم، از لباس و از عمر استفاده کنیم. به هر حال باید بدانیم، برنامه‌ای خوب است که در آن رشد اخلاقی ، اقتصادی یا سیاسی باشد. مردم تجربه‌هایی دارند؛ اینکه از خود مردم استفاده کنید آیا شده است بین افرادی گله و اختلاف باشد و آنها را آشتی داده باشید؟ اگر راهی ابتکاری دارید، برای ما بفرستید. ممکن است با یک طرح فامیل و دو دوست را به هم پیوند بزنید.
وی ادامه داد: این تجربه است. در کتاب‌ها و حوزه و دانشگاه هم نیست. مثلاً یک مثل ممکن است 30 ثانیه طول بکشد اما به اندازه 10 صفحه حرف داشته باشد. یادم نمی‌رود مدینه بودم و صداوسیمایی‌ها دورم جمع شده بودند، پرسیدند که آقای قرائتی چند بار مکه آمده‌اید؟ گفتم لامپ سوخته را هزار بار هم به سرپیچ بزنید، روشن نمی‌شود. نگاه کردند و گفتم همین مثل چند ثانیه شد؟
قرائتی بیان کرد: یا گاهی اوقات طرف می‌گوید که ما 30 سال گناه کردیم اما می‌گویند چرا تا ابد جهنم می‌رویم؟ یا مثالی زدم و مرحوم مطهری چقدر خندید... گفتم شما یک لحظه با چاقو به چشمت بزن، تا ابد کور هستی. با مثالی یک اشکال برطرف می‌شود. اخیراً هم 500 نوار 5 دقیقه‌ای برای مسائل خانواده و دعوت به کار خیر و کلیاتی که راجع به اقتصاد در قرآن است و به درد این ایام می‌خورد یا اینکه رادیو خنده داشته باشیم، خنده‌های حکیمانه به کار ببریم. چرا خنده‌های ما به توهین و تحقیر است؟ چه اشکالی دارد که من نواری داشته باشم که هم در آن بخندیم و هم مطالب حکیمانه داشته باشیم؟

دسترسی سریع