زبان كِلكِ تو حافظ چه شكر آن گوید
حافظ؛ جاودانه در آینه عشق و ادب پارسی.
حافظ شیرازی، شاعر بلندآوازه ایران‌زمین، با غزل‌های عاشقانه و عارفانه‌اش، قرن‌هاست در جان و جهان فارسی‌زبانان جاری است؛ شاعری ماندگار كه مرزهای زمان و مكان را درنوردیده است.
از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران كهن ایرانی به رغم آوازه‌ی بی‌‌مانند او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در زمینه نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های زندگانی او دیدگاه‌ها همگون و یكسان نیست. اما بنا بر گفته مشهور وی پیرامون سال 726 هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فرا گرفت و در علوم ادبی زمانه‌اش پایه‌ای والا یافت؛بویژه در علوم فقهی و الهی ژرف‌اندیش بود و قرآن را با چهارده روایت گوناگون از بر داشت.
دیوان اشعار او دربرگیرنده‌ی غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال 792 هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهشیراز زیارتگاه صاحب‌نظران و شیفتگان شعر و ادب پارسی است.
در روز بزرگداشت حافظ، به احترام شاعری سر تعظیم فرود می‌آوریم كه كلامش چراغ راه دل‌ها و غزل‌هایش میراث جاودان فرهنگ و ادب ایران است.